Droga to niezwykle symboliczny i wieloznaczny składnik doświadczanej przez człowieka przestrzeni. W perspektywie realnoznaczeniowej jest wyróżniającym elementem polskiego krajobrazu, z którym wiążą się bogate konotacje natury wierzeniowo-magicznej, metaforycznej czy symbolicznej. Droga jako przestrzeń publiczna implikuje z kolei specyfikę zachowań, możliwych zdarzeń, różnorodność uczestników, zarówno z „tego”, jak i z „tamtego” świata. Jest również istotną i nośną figurą w sztukach plastycznych, literaturze, filmie. Funkcjonuje także jako ważny składniki kultu, obecny choćby w fenomenie pielgrzymowania czy dróżek kalwaryjskich itd.

Tym zjawiskom poświęcone są artykuły zamieszczone w tomach Droga w języku i kulturze. Analizy antropologiczne oraz Obrazy drogi w literaturze i sztuce. Stanowią one integralną całość, a prezentowane w nich analizy składają się ostatecznie na interdyscyplinarnie i wieloaspektowo ujęty językowo-kulturowy obraz drogi oraz homo viator – człowieka w/na drodze.

Spis treści